no money... no honey...

Mr Geroulanos (Greek Minister of Culture and Tourism) has send the message ...public sponsorship will be reduced 30% and the public museums and other cultural institutions should cover their needs on private "money".

As far as the museums are concerned, last year the budget was 12 million euros but due to the crisis it's cut in half...The New Acropolis museum will not receive any sponsorship as well as the Museum of Contemporary Art of Athens and Thessaloniki. Why is that?

Can someone tell me why they decided to sponsor the private Natural History Museum with more than half a million euros???

At Sotheby’s Sale, Titian Draws One Bidder

By CAROL VOGEL

Despite the snow, all the usual suspects were present at Sotheby’s New York salesroom on Thursday morning to watch the fate of Titian’s “Sacra Conversazione: The Madonna and Child With Saints Luke and Catherine of Alexandria.”

The painting, which dates from around 1560, sold to a lone telephone bidder for its low estimate, $15 million, or $16.8 million, including Sotheby’s fees. The auction house would identify the buyer only as “a European collector.” The price was a record for the artist at auction, surpassing the $13.5 million paid at Christie’s in London in 1991.

(Final prices include the buyer’s commission to Sotheby’s: 25 percent of the first $50,000; 20 percent of the next $50,000 to $1 million; and 12 percent of the rest. Estimates do not reflect commissions.)

In addition to strong prices for works being sold by institutions like the J. Paul Getty Museum in Los Angeles, the big news on Thursday was the Metropolitan Museum of Art’s purchase of “The Holy Family With the Infant St. John the Baptist,” a painting by the Renaissance artist Perino del Vaga, for $2 million. It had been expected to bring $300,000 to $400,000.

On Wednesday the Met bought a rare drawing by the same artist, who was one of Raphael’s pupils. “It was a double sweep,” Keith Christiansen, the Met’s chairman of European paintings, said in a telephone interview. “Perino del Vaga is one of the very great Renaissance draftsmen, but the minute I saw this painting, I nearly keeled over.”

Though the work sold for more than its estimate, Mr. Christensen said the museum actually benefited from what he called “negative chatter” about it from dealers. Although the painting is in good condition, he said, it is filthy and will go on view only after it is cleaned. Paintings by this Renaissance master are rare.

A RUSSIAN FOR CHICAGO

An abstract canvas of bold geometric shapes floating on a white background by the Russian avant-garde artist Kasimir Malevich has been purchased by the Art Institute of Chicago.

The work, “Painterly Realism of a Football Player — Color Masses in the 4th Dimension” (1915), is the first example of Russian Suprematism to enter the museum’s collection.

“We’ve wanted a Malevich for a long time,” said Stephanie D’Alessandro, the curator of modern art at the Art Institute. “And this painting is from 1915, his breakout year, and it has all the remnants of the artist’s hands.”

The painting and four others by Malevich had hung for years in the Stedelijk Museum in Amsterdam. In 2008, settling a longstanding dispute over ownership, the City of Amsterdam returned the works to the artist’s heirs, 35 grandchildren, nieces and nephews, in Russia and elsewhere. They in turn sold this painting to the Art Institute through the Gagosian Gallery for an undisclosed price. (Another abstract Malevich canvas, “Suprematist Composition,” from 1916, sold at Sotheby’s in 2008 for $60 million.)

BRIGHTENING THE OUTDOORS

The bleakest days of winter hardly seem like the right time to present new works of public art, but two installations have cropped up this season in different parts of Manhattan.

Two glass kiosks that served as pop-up holiday shops near the ice skaters in Bryant Park might have been dismantled, but instead they have been retrofitted into miniature art galleries.

Together the kiosks make up “Battle of the Brush: A Civil Re-enactment of Two Painterly States,” a showcase for eight artists that is on view through Wednesday. It is the brainchild of Alexander W. Glauber, a 26-year-old former curatorial assistant for Lehman Brothers who recently founded Corporate Art Solutions, which organizes temporary exhibitions for corporations.

“In my mind, nothing is more counterintuitive to outdoor public art, especially in January, than a painting exhibition,” Mr. Glauber said.

Inspired by Bryant Park’s rich history — during the Civil War it was used as an encampment — he has taken a lighthearted look at an age-old dialogue by filling one kiosk with realist works and the other with abstract canvases. (Because of climate controls, viewers can’t go inside.)

The show is another step toward bringing contemporary art to Bryant Park, which is known more for its performances and film screenings. In May, with the help of the nonprofit Public Art Fund, it presented Kate Gilmore’s “Walk the Walk,” in which seven women in identical yellow dresses and ivory pumps strode across an eight-foot-high yellow box — walking with purpose but with nowhere to go, really, except around the 100-square-foot surface, and into one another.

“While in the past I have been cautious about emerging artists,” said Daniel A. Biederman, president of Bryant Park, “I am beginning to look at proposals.”

For Mr. Glauber the exhibition was an opportunity to give new life to the kiosks. “It’s about adapting existing resources,” he said. “And a way of finding new audiences for young artists.”

Meanwhile, at 50 West Street, just north of the entrance to the Brooklyn-Battery Tunnel, a new artwork envelops the site where a 500,000- square-foot glass tower will be erected. The artist, Kinga Czerska, has created “Life, Actually,” a mural of colorful swirls adapted from her paintings.

The work was produced by the Alliance for Downtown New York, a nonprofit business-improvement-district group, with a $1.5 million grant from the Lower Manhattan Development Corporation. This is the 20th such artwork that has been initiated by the alliance as a way of dressing up the area’s construction eyesores. “It’s really developing critical mass,” said Elizabeth Berger, president of the alliance.

The site’s developer, Francis Greenburger, chief executive of Time Equities, is an art collector who in 1992 founded Art-Omi, a three-week summer retreat for artists. It was there that he met Ms. Czerska, whose work he has since collected. Ms. Czerska said she put “Life, Actually” together from six paintings she had made in her Seattle studio.

“I’m an engineer and an artist, so I am particularly interested in how things fit together,” she said of the work’s undulating patterns.

For Mr. Greenburger, until his 65-story hotel and condominium is built, this project dresses up the site. “It’s the difference between giving someone a present in a brown bag or in beautiful wrapping paper,” he said.

A NEW GALLERY

Ann Freedman, the former director of the Knoedler Gallery, who resigned in 2009 after 32 years there, is opening her own space this spring at 25 East 73rd Street in Manhattan. The gallery will feature the work of artists she represents, including Frank Stella, Lee Bontecou and the estate of Jules Olitski.

We've been through this thing before, and it doesn't go down easier the second time: Another Greek tycoon has rented (at no charge) the museum of whi

We've been through this thing before, and it doesn't go down easier the second time: Another Greek tycoon has rented (at no charge) the museum of which he is a trustee, in order to showcase his expensive art hoard.

Fifteen months ago I was the first to complain about the New Museum's judgment and ethics when it announced that it would be hosting "Skin Fruit", a show of work owned by Dakis Joannou.

I don't think I'm the first to complain this time*, since the news was reported by New York Times' Carol Vogel (once again the messenger, as she was for NuMU's plans) a week ago. That article reports the basic facts, that in the coming spring the Guggenheim Bilbao will be hosting "The Luminous Interval", a show of work owned by Dimitris Daskalopoulos, Unlike the article she wrote in 2009, this one asks questions, or rather it appears that the museum itself anticipated questions, defending its decision and arranging for their friendly big-deal collector to be available for a statement.

I'm not satisfied with the answers. While there may be no law against it, the ethical problems are obvious: installing a private collection exhibition in a public museum is just wrong, unless ownership of the work has already been transferred to the museum.

Museum directors should know this.

I know I may sound like a scold, but when it comes to the art world I really don't normally go out of my way to look for things to criticize. My experience of the last year or so has saddened me however, as I watch our museums making some very bad decisions. I'd rather be looking at art, or listening to or watching a performance, but it seems to me that museums are "acting up" (and not in the good way) a lot these days.

Maybe it's because of the ubiquity and curiousity of the internet that so many ethical missteps are being exposed within institutions we really cherish. Perhaps we're just more impatient with custom or superciliousness then we once were. It's even possible we've given up believing we can influence government behavior and so look to our own neighborhoods, our own family. Whatever it is, it's not easy to ignore these institutional failings, or the cant which tries to disguise them.

We have the right to expect better of the people who guard our heritage and our sacred spaces. Philip Kennicott, in his excellent Washington Post commentary on "Hide/Seek", published yesterday, describes the extraordinary importance of the museum to people who do not worship in a church, temple, mosque, or forest:

"The museum has become a quasi-sacred space, with rules as complicated and inviolate as any church liturgy. People who don't find the meaning of their existence in churches are often passionate about museums, where a set of fundamental values - openness, fearlessness, truthfulness - are celebrated with all the historical trappings.

ADDENDUM: Whoa! ARTINFO had the story two months ago. I'm sorry I missed both their scoop, and their complaint about how the Guggenheim stonewalled them:

When preparing the original scoop, "IN THE AIR" [an ARTINFO blog] contacted the Guggenheim for comment, which the museum declined to provide - relegating the news to "rumor" status despite multiple well-placed sources confirming the story, and the now-evident accuracy of its substance.

(http://jameswagner.com/2010/12/guggenheim_bilbao.html)

Athens Open studios

List of Artists that were involved in the Athens Open Studios

THE TEA PARTY ART MOVEMENT...interesting article on the Tea Party Gang ...

THE TEA PARTY ART MOVEMENT?
The wild-eyed protestors of the Tea Party movement have certainly taken a space at the center of American political consciousness, as commonplace as its forces might seem (the base of the movement is "Republican, white, male, married and older than 45," according to the New York Times). But to date, the Tea Party’s brushes with the art world have been rare and infelicitous. Most famously, Los Angeles Times art critic Christopher Knight had some fun with mad man of the airwaves Glenn Beck, pointing out that the logo for his right-wing, Tea Party-infused "9/12 Movement" was inspired by socialist and anarchist designs.

Still, the Tea Party gang is nothing if not entrepreneurial, and several of its more artistic members have made news with their schemes to flog their own artworks to this particular niche market. A press release from the Princeton, N.J.-based Meg Michael is a case in point.

Michael is pitching 16 x 20 in. prints of her still-life painting, featuring a teapot, cup and saucer placed on an orange tablecloth, to members of the Tea Party movement. "Professional quality copies of a recent still-life painting titled Tea Party are being offered to members of the new political movement for a variety of purposes," her release announces, helpfully listing what such purposes might be: "They may be used to encourage membership and party unity or simply hung in the office or home."

Michael’s press release notes that the work is "painted in a most conservative and traditional style," thereby being perfect for a conservative movement. Prints of Tea Party are available "at a special introductory discount" of $290 -- supposedly a bargain price, considering that the work "may well become a valuable investment in due time as a collector’s item," and has already garnered some media attention. Interested parties may mail a check to "Tea Party Art, Six Smalley Lane, Skillman, NJ 08558." (More of Michael’s work can be seen on the website of the Arts Council of Princeton.)

More typical in terms of the spirit behind the Tea Party movement -- unreasoning fury -- is the art promoted by Amy Marsh, who runs the website FreeSignArtwork.com, apparently as a side project to her corporate printing business, Marsh Enterprises, located in Olathe, Kansas (she is also on Twitter at twitter.com/freeteapartyart). The website features free downloadable images to use at rallies.

Here you get the kinds of references that have become the Tea Party’s bread and butter: symbols suggestive of the American Revolution, like a coiled snake with the slogan "Don’t Tread on Me," as well as marginally more clever ideas, like an image of a pitcher of Kool-Aid and a tea bag, with the caption asking, "Which One Are You Drinking?" FreeSignArtwork’s gallery of protest photos features an image of bellicose Fox News pundit Sean Hannity -- a famous Tea Party supporter, who even had to apologize after faking evidence about the size of a Tea Party rally -- holding up an image of a Marsh graphic which declares, "Keep Your Hands Out of My Piggy Bank."

Easily the most unintentionally awesome icon of "Tea Party Art," however, has to be Sarah Para Bellum 2012, by the artist known as Dale, a Virginia-based cartoonist whose Norman Rockwell-meets-Mad Magazine work appears often at a website called All Right Magazine. Somewhere in between caricaturing the evils of "Diversity" and imagining Nancy Pelosi being brought to orgasm over a "Health Care Reform Bill: Pathway to Total Power," Dale found time to create a poster of a brawny Sarah Palin-as-Rosie the Riveter, with a shotgun across her lap and the words "Death Panel" on a BlackBerry clutched in her hand (a reference to her inability to function without written talking points, perhaps?).

You’d think that Sarah Para Bellum 2012 (available online for $13.95!) was some sort of satire, but it is the real deal. A detailed analysis of its iconography appeared last year on the liberal website Daily Kos, which even inspired a counterattack from Shotgun Life magazine -- that’s right, Shotgun Life magazine -- which sternly took the Daily Kos writer’s art criticism to task for misidentifying the weapon held in her lap ("not an over/under but a pump gun"). As to the meaning of the work: "Sarah Palin is trying to uphold the traditions of traditional America, which I think is something worth saving," Dale told Shotgun Life.

At the end of the day, however, the Tea Party movement doesn’t run on such odd hero worship alone (in fact, according to that Times poll, a plurality of Tea Party supporters don’t think Palin is qualified to be president). It runs on rage and fear. And the best art image to capture this is still one of the first: the "Obama as Joker" graphic created by a still-anonymous individual or political consulting firm, which soared into the spotlight last year.

The image has had a long afterlife. Georgia artist Andy Davis is best known for making realistic portrait sculpture of the likes of Hugh Hefner, Ray Charles and Truett Cathy, founder of the Chik-fil-A fast-food empire. However, he caught some headlines earlier this year for his sculptural renditions of the Obama Joker image. According to local news in Atlanta, Davis -- who describes himself as a "mainstream realist" and "a red-blooded American who loves my freedom" -- began as an Obama supporter, creating some 50 bronze busts of the president to sell for between $500 to $1,000. But then he became disillusioned by the president’s handling of the financial crisis and "felt his personal freedoms were threatened," and began to paint the Joker image over some miscast busts of Obama -- drawing a whole new audience.

A Davis Obama-Joker has have been used as part of a fundraiser for the Tea Party, bringing in "quite a bit of money," according to the artist. And its meaning? Davis strenuously rejects any racial overtones, saying instead that it symbolizes that "the state of politics in America has become somewhat of a joke." On that, you’ve got to agree with him.

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Άννα Μποκιγιάν στην LIFO

Θέλετε να μου πείτε μερικά πράγματα για το background σας;
Δεν έχω κάνει πολλά στη ζωή μου, δεν έχω κάνει σχεδόν τίποτα.

Τίποτα σχετικά με τι;
Στη ζωή γενικά.

Ξέρω ότι έχετε ταξιδέψει πολύ.
Ναι, αλλά δεν έχω πάει στη Λατινική Αμερική ακόμα, ούτε στην Ιαπωνία ή στην Αυστραλία. Όμως έχω έρθει περίπου διακόσιες φορές στην Ελλάδα, μπορεί και χίλιες. Από το 1962 έρχομαι συνεχώς. Θα ήθελα να δω όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, τα πάντα, αλλά δεν είναι δυνατό. Δεν έχεις τα λεφτά, τον χρόνο, και οι δυνατότητες του ανθρώπινου μυαλού είναι τελικά πιο περιορισμένες απ' ό,τι νομίζεις. Πάντα ρίχνεις το φταίξιμο στα λεφτά, αλλά δεν είναι τα λεφτά το απόλυτο εμπόδιο. Ούτε είναι οι απόλυτοι ρυθμιστές των πάντων.

Σου παρέχουν όμως μια ασφάλεια. Όταν ξεκινήσατε να ταξιδεύετε δεν είχατε λεφτά;
Απολύτως τίποτα. Όταν ήμουν 20 χρόνων ήρθα για πρώτη φορά στην Αθήνα και μετά πήγα στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφτώ συγγενείς. Τη δεύτερη φορά είπα ψέματα στους γονείς μου ότι γινόταν ένας γάμος στη Βυρηττό που έπρεπε να πάω -γινόταν αλήθεια γάμος, αλλά δεν ήμουν καλεσμένη- και στη Βυρηττό αποφάσισα να βγάλω λίγα λεφτά και να πάω στη Συρία. Απ' τη Συρία πήγα στην Τουρκία και από την Τουρκία πήρα μια μικρή βάρκα και πήγα στη Ρόδο. Από κει πήρα άλλη μικρή βάρκα και πήγα στην Κρήτη. Και την τρίτη φορά βρήκα έναν ψαρά που με πήρε με τη βάρκα του, αλλά ήταν πολύ διαφορετικός ο κόσμος τότε, δεν είχε καμιά σχέση με τον σημερινό. Έχει αλλάξει δραστικά τα τελευταία είκοσι χρόνια και τώρα αλλάζει κι άλλο.

Έχετε κι άλλα απωθημένα;
Θέλω να πάω στην Αργεντινή, αλλά είναι πολύ ακριβό το εισιτήριο, ακόμα κι αν το κλείσεις απ' την Αμερική. Θέλω να πάω στη Μπανκόγκ και να βγάλω εισιτήριο για ολόκληρο τον κόσμο, στοιχίζει περίπου 3.000 ευρώ. Συμφέρει να πας εκεί και να ταξιδέψεις για ακριβούς προορισμούς. Τα λεφτά δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα, πάντα ζούσα με λίγα. Και έτρωγα ελάχιστα. Ξέρεις, αν υπάρχει η θέληση, πάντα βρίσκεις τρόπο.

Έχετε σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες. Θα μου σχολιάστε λίγο τη σημερινή κατάσταση της Ευρώπης;
Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες, ναι, και νομίζω ότι ο κόσμος πάει κατά διαόλου. Χθες άκουγα τα νέα για το μέλλον της Ευρώπης και την κατάσταση της Ευρωζώνης, που είναι ακόμα χειρότερη. Δεν είμαι, όμως, η κατάλληλη για να κάνω σχόλια.

Την κατάσταση στην Ελλάδα πώς τη βρίσκετε;
Πολύ θλιβερή. Όχι τόσο για τη χρεοκοπία της, όσο για τα επεισόδια και την επιθετικότητα που αισθάνονται όλοι, η οποία νομίζω ότι είναι άχρηστη. Για μένα τουλάχιστον. Δεν πάνε τόσο άσχημα τα πράγματα, υπάρχει φαγητό για όλους. Νομίζω ότι όλοι ξεχνούν, τίποτα όμως δεν σου δίνεται εύκολα, η προσπάθεια πρέπει να είναι μόνιμη.


Η Αθήνα πώς σας φαίνεται, σας αρέσει;
Νομίζω ότι μου άρεσε περισσότερο στο παρελθόν. Πριν από είκοσι, είκοσι πέντε, τριάντα χρόνια, που είχε περισσότερο ελληνικό χαρακτήρα. Επίσης, τη θυμάμαι πιο καθαρή παλιά. Πήγα στη Σίφνο πρόσφατα και μου έκανε εντύπωση το πόσο καθαρά ήταν όλα. Κάτασπρα, χωρίς ίχνος σκόνης στους τοίχους. Φαίνεται ότι εκεί καθαρίζουν... Έχουν αλλάξει και οι άνθρωποι. Η ελληνική ταυτότητα έχει εξαφανιστεί στη νέα γενιά. Κυρίως σε αυτή.

Αυτό συμβαίνει παντού όμως. Στο Κάιρο δεν έχουν αλλάξει οι νέοι;
Στο Κάιρο είναι διαφορετική η αλλαγή. Αλλάζουν οι νέοι άνθρωποι, αλλά δεν έχουν χάσει την ταυτότητά τους παντού. Στην Ινδία δεν συμβαίνει αυτό, για παράδειγμα. Νομίζω ότι οι Έλληνες έχουν γίνει πιο Ευρωπαίοι. Κάποιοι έχουν γίνει πιο Ευρωπαίοι και μερικοί έχουν μείνει στάσιμοι. Και η στασιμότητα γίνεται βία.

Έχετε ασχοληθεί και με τη μουσική;
Ναι, αλλά για πολύ λίγο, δεν είμαι κάποια που έχει ιδιαίτερες γνώσεις στη μουσική. Την έκανα, σπούδασα για ένα διάστημα, για να συνοδεύει τη ζωγραφική μου. Έκανα σχέδια και πίνακες και τα συνόδευα με μικρά μουσικά κομμάτια. Μετά άρχισα να μην ακούω καλά.

Είναι αλήθεια ότι δουλέψατε με παιδιά του δρόμου για κάποιο διάστημα;
Δούλεψα για πολύ λίγο στον Καναδά με νεαρούς ασθενείς. Βοηθούσα ανθρώπους που δεν ακούνε καλά και τότε έχασα την ακοή μου. Δεν είναι εκπληκτικό; Είναι μια μεγάλη προσωπική ιστορία που δεν μπορώ να μοιραστώ. Δεν συναναστρέφομαι πολλούς ανθρώπους έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι σοβαρή αναπηρία το να μην ακούς, παρόλο που δεν φαίνεται. Έχω το ακουστικό που με βοηθάει, αν δεν ακούς όμως δεν μπορείς να συμμετέχεις και οι άνθρωποι σε παρεξηγούν. Συνήθως δεν χρησιμοποιούν το πιο σημαντικό πράγμα που είναι η ακοή για να ακούν αυτά που τους λένε, τα παραποιούν και τα ερμηνεύουν όπως θέλουν. Είναι πολύ κακό αυτό. Και γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνο αυτό όταν χάνεις την ακοή σου. Οι πιο πολλοί άνθρωποι κρύβουν λέξεις, δεν λένε την αλήθεια για τον εαυτό τους, πάλι όμως οφείλεις να τους ακούσεις.

Τη σύγχρονη τέχνη πώς τη βρίσκετε;
Ενδιαφέρουσα, παρόλο που δεν έχει τίποτα το σύγχρονο. Να σου πω την αλήθεια, όλα τα έχουμε ξαναδεί πριν από τριάντα και σαράντα χρόνια, δεν υπάρχει τίποτα το αβανγκάρντ, τίποτα το ευφυές. Θα ήταν φανταστικό να μπορούσες να δεις έναν Καραβάτζιο ή Λεονάρντο ντα Βίντσι. Δεν μου αρέσει ούτε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ούτε ο Ραφαέλι, αλλά θα ήταν ωραίο να έβλεπες να επιστρέφει κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους στη σύγχρονη σκηνή. Δεν υπάρχει κανείς όμως. Κάθε 100 χρόνια βγαίνουν κάποιοι που όλοι πιστεύουν ότι είναι ιδιοφυΐες, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι.

Δεν υπάρχουν ιδιοφυΐες σήμερα;
Σίγουρα όχι. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν τον Ντάμιεν Χιρστ ή τον Τζεφ Κουνς ιδιοφυΐες, αλλά νομίζω ότι είναι κατασκευάσματα, δεν μου αρέσει κανείς απ' τους δύο. Δεν μου αρέσει ούτε ο Μάθιου Μπάρνεϊ. Έχω φίλους που ζωγραφίζουν πολύ καλύτερα από όσους θεωρούνται σήμερα σημαντικοί. Ήξερα και καλλιτέχνες από τα '60s που ζούσαν στον Καναδά και στη Νέα Υόρκη και ήταν χίλιες φορές καλύτεροι από όλους αυτούς που προωθούν. Δεν έχω ιδέα γιατί προωθούν τέτοιους καλλιτέχνες. Διερωτώμαι, αλλά ξέρω ότι η μαφία είναι πίσω από την μπίζνα της τέχνης. Η μαφία την έκανε μπίζνα, πάει όπου είναι τα λεφτά. Όταν πήγα στον Καναδά ήμουν πολύ φτωχή -είχα αποφασίσει ότι μπορούσα να ζήσω στον κόσμο χωρίς χρήματα και τα θεωρούσα εχθρό μου- και κάθε φορά που ήμουν πολύ πεινασμένη πήγαινα σε μια ελληνική ψησταριά που πουλούσε σις κεμπάπ. Νομίζω την έλεγαν Pitter Pan. Έφτιαξα το πορτρέτο του Δήμου, που ήταν ο ιδιοκτήτης, και μου έδινε φαγητό, αυτός μου έλεγε ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς χρήματα. Όταν έγινε πετυχημένος, όλοι οι Έλληνες άνοιξαν σουβλατζίδικα, ο ένας δίπλα στον άλλο. Έπειτα η μαφία τούς έκαψε τα μαγαζιά. Κάηκε και το πορτρέτο του Δήμου και το μαγαζί. Νομίζω ζει στην Αθήνα τώρα και θα ήθελα πολύ να τον βρω.

Έχετε φίλους στην Ελλάδα;
Την Τζούλια. Δεν ξέρω αν με θεωρεί φίλη της, αλλά μου αρέσει πολύ, είναι πολύ καλή γυναίκα. Είχα κι άλλους, αλλά από τότε που έχασα το σημειωματάριό μου με τα τηλέφωνα έχω χάσει επαφή μαζί τους.

Για ποιο λόγο ασχοληθήκατε με τον Καβάφη;
Πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι του Καβάφη στο ξενοδοχείο της Αλεξάνδρειας και μου έκανε εντύπωση ότι είχε πάνω στους τοίχους γραμμένα ποιήματά του. Η μαντάμ Κριστίνα που μου τα έδειξε ήταν πολύ περήφανη γι' αυτά. Δεν ξέρω, όμως, αν ήταν πραγματικά ή μια αυταπάτη, γιατί ο Καβάφης πέθανε το 1933, δεν ήταν δηλαδή αρκετά μεγάλη για να μπορεί να έχει κοινωνικές σχέσεις μαζί του και δεν νομίζω ότι ο Καβάφης είχε ενδιαφέρον για μικρά κοριτσάκια. Αλλά πρέπει να τον είχε δει και η εικόνα του είχε έτσι κι αλλιώς κάτι μυθικό. Μέσα απ' τα χρόνια αυτός ο μύθος πήρε ακόμα πιο μεγάλες διαστάσεις. Οι άνθρωποι πάντα μιλούσαν γι' αυτόν, για την ομοφυλοφιλία του, δεν πιστεύω όμως ότι αυτό ήταν αλήθεια, νομίζω ότι είναι απλά ιστορίες. Η μαντάμ Κριστίνα, λοιπόν, με πήγε να δω το δωμάτιό του στον δεύτερο όροφο του ξενοδοχείου που έμενε και το βρήκα τρομερά ενδιαφέρον. Ήταν ένα ξενοδοχείο γεμάτο από νεαρά αγόρια. Μου άρεσε το μπαλκόνι.

Σας γοήτευσε δηλαδή περισσότερο ο χώρος που έζησε;
Πάντα τον έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα τον Καβάφη. Δεν ήταν ποτέ έμπνευση για μένα παρ' όλα αυτά, μου προκαλούσε μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον και πίστευα ότι θα σταματούσα να το έχω πολύ σύντομα, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ, γιατί είναι μέσα στην ιστορία της χώρας μου.

Να πούμε για την έκθεση που γίνεται στο Μουσείο Μπενάκη;
Ο λόγος που δέχτηκα να την κάνω στο Μουσείο Μπενάκη ήταν επειδή ο Μπενάκης ήταν φίλος του Καβάφη -ο οποίος Καβάφης ήρθε στην Αθήνα για να τον επισκεφτεί- και σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλό που θα έβαζα τους πίνακές μου σε αυτόν το χώρο.

Υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που σας αρέσουν;
Ο Τσαρούχης. Δεν ξέρω και πολλούς, είναι η αλήθεια. Υπάρχει κι ο Φασιανός που μου άρεσε πολύ παλιότερα και ο Κουνέλης. Νόμιζα ότι είχε πεθάνει, αλλά είναι ζωντανός. Κάποια στιγμή ταξίδευα δίπλα στον γιο του.

Πόσο συχνά ζωγραφίζετε;
Εξαρτάται. Όποτε θελήσω, το κάνω.

Χρόνο βρίσκετε με τόσες μετακινήσεις;
Δεν ταξιδεύω και τόσο πολύ. Εννοώ, ταξιδεύω, αλλά ζωγραφίζω κιόλας ταυτόχρονα. Όταν μένω κάπου για μεγάλο χρονικό διάστημα, βρίσκω χρόνο να ζωγραφίσω. Κάνω πολλά σκίτσα εξάλλου, πιο πολλά σκίτσα από ό,τι πίνακες, και κάνω μεγάλους πίνακες όταν είμαι στο σπίτι μου.

Θα μου πείτε πότε αρχίσατε να ζωγραφίζετε;
Πριν από πάρα πολύ καιρό. Δεν θέλω να γυρίζω όμως στις ρίζες μου, μου θυμίζει ότι είμαι γριά και ότι πλησιάζω στο τέλος μου.

Σας φοβίζει το τέλος;
Κυρίως ανησυχώ για τα έργα μου. Νομίζω ότι όταν πεθάνω θα καταλήξουν στα σκουπίδια, κάτι που είναι ok, ή θα πάνε στα σπίτια άλλων ανθρώπων και δεν θα αποκτήσουν και ιδιαίτερη αξία.

Τι άλλο φοβάστε;
Δεν ξέρω. Χθες ταξίδευα στην Ακρόπολη της Σίφνου και είδα μια οχιά. Σήκωσα αυτομάτως τη μηχανή για να τη βγάλω μια φωτογραφία, την έβγαλα κι η οχιά εξαφανίστηκε! Όταν κοίταξα αυτό που τράβηξα, δεν είχε την οχιά.

«Ταξίδι στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη», 15/5-19/9/2010, Μουσείο Μπενάκη, Κτιριακό Συγκρότημα Κεραμεικού.

PRINT GLOSSARY (PART B)

Artist's Proof
Artist's Proofs should be exactly the same as the edition in quality and image though they are outside the numbered edition. They are identified with "A.P." or "Artists Proof" on the impression. They are often retained by the artist or publisher.

CATALOGUE RAISONNE
A scholarly catalogue which should include all the known works by an artist at the time of publication. Essential information by which works are identified is included.

EDITION
Total number of prints pulled from one image and represents the largest body of work for sale from that image. These prints are consecutively numbered to show that the edition is limited by publisher or artist.